Pomógł kolega

Miałem kolegę w Dublinie, który przyjechał tu już rok wcześniej i liczyłem na jego pomoc. Kompletnie nic nie wiedziałem o Irlandii. Irlandia – to ta zielona kraina na zachód od Anglii? To była cała moja wiedza . Mój angielski był na poziomie podstawowym. A więc za pożyczone pieniądze, spakowałem się, kupiłem bilet i ruszyłem do „Ziemi Obiecanej”. Kolega zarezerwował mi łóżko w hostelu. Sam mieszkał na południu Dublina, więc i ja tu się osiedliłem. W tym czasie Polaków było niespełna 10 tys.Nie było dużej konkurencji na rynku pracy i język polski nie był tak słyszalny jak obecnie.

Po przyjeździe

Przyjechałem wieczorem, miałem instrukcje jak dostać się na południe i gdzie mam się spotkać z kolegą. Dotarliśmy do hostelu i marzyłem tylko o spaniu. Szybko rozpoznałem nowe lokum i nie wydawało mi się takie złe. Na drugi dzień kupiłem kartę do tel. komórkowego, bo irlandzki nr telefonu to podstawa przy szukaniu pracy. Z racji tego, że musiałem się jakoś poruszać kupiłem używany rower za €80 co było dobrym krokiem. Teraz wiem, że przepłaciłem, ale wtedy liczył się tylko środek lokomocji. Szybko przestawiłem się na ruch lewostronny, kupiłem mapę Dublina, kolega pokazał mi najbliższe okolice gdzie mogę coś znaleźć i w drogę. Pierwsze kilka dni jeździłem z nim. Tłumaczył mi jak rozmawiać z Irlandczykami i o co pytać. Już dwa dni później plewiliśmy ogródek sympatycznej starszej pani. Uwinęliśmy się w kilka godzin i zarobiliśmy po €25 na głowę. W następnych dniach jeździłem już sam, bo kolega miał swoją robotę.

Szukając pracy

Pytając się i zostawiając numer swojej komórki w kolejnych miejscach trafiłem na budowę. Właściciel przeprowadzał gruntowny remont swojego domu i powiedział, że się odezwie. Irlandczycy z reguły tak mówią, bo to mili i sympatyczni ludzie ale nie traktuj ich słów zbyt poważnie. Czasami zapisują numer na torbie po właśnie konsumowanych pączkach. Wiadomo co z tą torbą później robią. Oczywiście wrzucają prosto do kosza zaraz jak zamkną za Tobą drzwi. Ja skupiłem się na szukaniu pracy bezpośrednio po prywatnych domach. Nie wysyłałem swojego CV do firm i agencji. Nie byłem jeszcze na to gotowy. Dla mnie liczył się czas i jakiekolwiek pieniądze. Teraz ten plan nie będzie działał. Zbyt dużo osób tak robiło przez co Irlandczycy zrazili się do tej metody.

Mieszkanie na darmo

Szukając dalej pracy natrafiłem na bardzo wielki i stary dom.Właściciel oświadczył, że ma dla mnie pracę. Hurra! Muszę pomalować mu okna na wysokości. Z wysokością nie mam problemu więc podjąłem wyzwanie. Już na drugi dzień od rana malowałem okna. Praca szła sprawnie, pogoda dopisywała, a z wysokości miałem piękny widok na morze i jak się potem okazało w niedalekim sąsiedztwie mieszkał sam Bono, Enya i jeszcze kilka pełnowymiarowych gwiazd. Praca przy malowaniu zajęła mi 2 dni. W ciągu drugiego dnia pracy zadzwonił właściciel budowy i powiedział, że ma dla mnie pracę. To była wiadomość! Gdy skończyłem malować, właściciel domu przy wypłacie zaproponował mi układ. Powiedział, że mogę u niego mieszkać. Z free. W zamian za to miałem pracować dla niego jeden dzień w tygodniu.

Witaj przygodo!

I w ten sposób zaczęła się prawdziwa przygoda z Irlandią. Pracowałem na budowie od poniedziałku do piątku. W sobotę pracowałem u właściciela domu, w którym mieszkałem. Kosiłem mu trawę, malowałem okna, drzwi, pokoje i wykonywałem różne prace porządkowe. W zamian otrzymałem posiłki razem z jego rodziną przy wspólnym stole, osobny pokój, dostęp do pralki, komputera i internetu. Jak na pierwszy pobyt na wyspie nie mogłem sobie wymarzyć lepszej sytuacji. Mieszkałem u nich ponad pół roku. Aktualnie wynajmuję mieszkanie w bardzo cichej dzielnicy za przyzwoite pieniądze, sprowadziłem dziewczynę, zmieniłem kilkakrotnie pracę. W międzyczasie udało mi się nawet obronić dyplom w Polsce. Powoli wszystko się układa. Poznaję ludzi, Irlandię, zwiedzam i planuję. Wyjazd na Wyspę całkowicie zmienił moje życie i gdy mówiąc szczerze: warto było je zmienić.

Od kiedy przyjechałem, to:

• Zmieniłem 3 razy miejsce zamieszkania, począwszy od hostelu, poprzez mieszkanie z obcą irlandzką rodziną w ich domu za darmo, aż po znalezienie własnego konta, czyli domu, który wynajmuję razem z Ulą.
• Przerobiłem ponad dziesięciu irlandzkich pracodawców poprzez budowy, stanie przy taśmie i na kierowców vanów i ciężarówek kończąc.
• Przesiadłem się z autobusu poprzez rower, skuter i motocykl do samochodu.

Czy to wszystko miało sens? Czy się opłacało? Tak się dziś zastanawiam przy tym podsumowaniu. A może lepiej było zostać w kraju, podjąć pracę jako inżynier, pracować za 1200zł i na nic nie narzekać? Ale ja wybrałem inaczej. Przyjechałem tutaj, pracuję poniżej swoich kwalifikacji, mimo to zarabiam dość dobrze jak na tutejsze warunki, ale ciągle myśli kołaczą mi się po głowie: czy słusznie wybrałem i co dalej?

Jako, że nie należę do ludzi, którzy poddają się zbyt łatwo cały czas myślę o przyszłości. Staram się rozwijać, uczę się nowych rzeczy (czego wynikiem jest między innymi ten blog) i się nie poddaję. Stanowczo nie pasuję do obrazu statystycznego Polaka, nie piję, nie palę, spełniam swoje marzenia i pasje. Jako, że nie założyłem (jeszcze) rodziny nie mam zobowiązań i mogę sobie na to wszystko pozwolić. Ostatnio postanowiłem kupić mieszkanie w Polsce. Tak, w Polsce. Za jakiś czas planuję wrócić do kraju. Nie wiem jeszcze kiedy i czy wrócę, ale plany są. I to jest najważniejsze!

Podsumowując, warto było tutaj przyjechać. Poznać inny kraj, nowych ludzi, nauczyć się radzić w jakże innym niż Polska kraju. Grunt to silna wola i pozytywne myślenie. Trzeźwe myślenie!

A Ty przyjacielu jak oceniasz swój pobyt w Irlandii? Napisz mi o tym koniecznie!

Zdałem się na wiedzę mojego kolegi, który przecież tam był i pracował i wie co, i jak, i w ogóle… No cóż, tak fajnie opowiadał, że zaufałem. On kupił bilety w jedną stronę (i to był błąd), i on zorganizował nocleg (błąd drugi).

Był to rok 2003, więc nie było tak prosto „przedostać się” do Anglii. Kontrola, szczegółowa kontrola na granicy, rozmowa z celnikiem, itd. Lot mieliśmy z Berlina. Ta część podróży przebiegła bez zakłóceń. Kłopoty zaczęły się po wylądowaniu na London Stansted.

Anglia i kłopoty

Po podejściu do odprawy rozpoczęła się rzeź. Pytaniom: skąd, dokąd, po co, na co, na ile, do kogo, nie było końca. Oczywiście mieliśmy przygotowaną historię, ale dla Nich okazała się za słaba (pewnie słyszeli nie jedno niewinne kłamstwo). Łamany angielski niewiele pomógł. Pierwszym błędem oczywiście był bilet w jedną stronę, a więc mieli haka na to, że nie wiemy kiedy będziemy wracać czyli, że jedziemy do pracy.

Drugim błędem był niepewny nocleg. Celnicy zadzwonili w to miejsce i okazało się, że kolega kolegi przestraszył się władz i wszystkiemu zaprzeczył. Na domiar złego u kolegi znaleźli adresy potencjalnych miejsc, gdzie można by było się zaczepić na początek.

W tym momencie już wiedziałem, że czeka mnie rychły powrót do domu. Poinformowano nas, że niestety nie możemy przebywać na terenie UK, dostaliśmy nawet jakieś dokumenty odmowne i oznajmiono, że najbliższym samolotem wrócimy do Berlina. Z racji tego, że nie mamy biletów powrotnych, polecimy z powrotem na koszt królowej.

Przeczekaliśmy całą noc i wczesnym samolotem wróciliśmy do Niemiec. Niestety wyprawa do Anglii nie udała się. Zamiast dużej kasy zostałem z długami i do tego nic nie zarobiłem. Wakacje spędziłem pracując w Polsce, ale postanowiłem, że za rok na pewno gdzieś wyjadę. Jako, że angielskojęzyczny kraj najbardziej mi odpowiadał i nie mogła to być Anglia, wybór był prosty Irlandia!